پخش زنده
امروز: -
شهید بهنام محمدی ، نوجوان۱۳ ساله خوزستانی روز ۲۸ مهر ۱۳۵۹بر اثر اصابت ترکش خمپاره یه فیض شهادت نائل شد.
به گزارش خبرگزاری صداوسیما مرکز خوزستان ، شایعه حمله عراقیها به خرمشهر در شهریور ماه ۱۳۵۹ قوت گرفته بود. خیلیها در حال خارج شدن از شهر بودند. کسی حتی در تصورش نمیگنجید که خرمشهر به دست عراقیها بیفتد، ولی واقعاً جنگ شروع شده بود.
بهنام محمدی که در این زمان، ۱۳ ساله بود، تصمیم گرفت بماند و با جنگیدن به مردم کمک کند. او در زمان بمباران، میدوید و به مجروحین کمک میکرد. وی با همان جسم کوچک و روح بزرگ و دل دریایی اش به قلب دشمن میزد و خود را با وجود مخالفت فرماندهان، به صف اول نبرد میرساند تا به دفاع از شهر و دیار خود بپردازد.
بهنام محمدی چندین مرتبه توسط دشمن به اسیری گرفته شد؛ ولی هر بار با روشی متفاوت از دست دشمن فرار میکرد.
برای این که عراقیها را فریب بدهد گریه میکرد و میگفت:" من به دنبال مادرم میگردم او را گمش کردم" در واقع او با استفاده از توان و جسارتش موفق شد از موقعیت دشمن، اطلاعات ارزشمندی را کسب کند و در اختیار فرماندهان جنگ قرار دهد.
عراقیها که باورشان نمیشد این نوجوان ۱۳ ساله تصمیم دارد مواضع، تجهیزات و نفرات آنها را بشناسد، او را رها میکردند.
او یک بار برای شناسایی رفته بود که عراقیها او را گرفتند و چند سیلی محکم به او زدند. روی صورت بهنام محمدی، جای دست سنگین مامور عراقی مانده بود. وقتی که برگشت دستش روی سرخی صورتش بود و حرف نمیزد فقط به بچهها اشاره نمود که عراقیها کجایند و بچهها راه میافتادند. در واقع این نوجوان ۱۳- ۱۲ ساله از ۳۱ شهریور ماه تا ۲۸ مهر ۵۹ در تمام روزهای مقاومت در خرمشهر ماند.
خاطرهای از مادر بهنام محمدی
مادر بهنام محمدی، خاطرهای را از این پسرش تعریف کرد: بهنام در زمان شروع جنگ تحمیلی سیزده سال و هشت ماه داشت، وی اولین فرزند من بود. وقتی که دوازده ساله بود به من میگفت:" میخواهم کاری کنم تا سرتاسر ایران در آینده از من یاد کنند و یک قهرمان ملی باشم. " اولین شعاری که به ذهن بهنام خطور میکرد و در دوران انقلاب، آنرا با اسپری روی دیوار مینوشت، به این شرح بود: «یا مرگ یا خمینی، مرگ بر شاه ظالم».
همیشه هم شاهش را وارونه مینوشت. پدرش بارها به او گفت که بهنام نرو، سربازها تو را میگیرند، ولی بهنام اصلاً توجه نمیکرد. او با پخش اعلامیه و نوشتن شعار در تظاهرات شرکت میکرد. گاهی هم با تیر و کمان به سربازهای شاه حمله میکرد. من، وی را به مدرسه نبردم، به این علت که پدرش اجازه نمیداد. به این ترتیب او را بهمراه برادرش به تعمیرگاه سپاه فرستادم تا کاری را یاد بگیرد.
بهنام محمدی یک روز گفت:مادر دلم میخواهد پیش امام حسین (ع) بروم و بدانم که چطور او را به شهادت رسانده اند! در یک روز دیگر، کاغذی را به من نشان داد که در آن راجع به غسل شهادت نوشته شده بود. به آرامی گفت:مادر مرا غسل شهادت بده! به این علت که میخواهم شهید شوم، تو هم از خرمشهر برو، این جا نمان، چون میترسم عراقیها تو را با خودشان ببرند.
علاقه بهنام محمدی به امام خمینی (ره)
بهنام محمدی به امام خمینی (ره) علاقه عجیبی داشت، آنقدر که سفارش کرده بود:از بچهها درخواست میکنم که نگذارند امام تنها بماند و خدای ناکرده او احساس تنهایی کند.
وصیت نامه شهید بهنام محمدی
بهنام محمدی در وصیت نامهی خود، چنین نوشته بود:بسم الله الرحمن الرحیم من نمیدانم چه بگویم. من و دوستانم در خرمشهر میجنگیم، ولی به ما خیانت میشود. من میخواهم وصیت کنم، چون هر لحظه در انتظار شهادت هستم. پیام من به پدر و مادرها اینست که بچه هایشان را لوس و ننر نکنند. از بچهها تقاضا دارم که امام را تنها نگذارند و همواره به یاد خدا باشند و به او توکل کنند. پدر و مادرها هم فرزندانشان را اهل مبارزه و جهاد در راه خدا تربیت کنند.
شهادت بهنام محمدی
وقتی که جنگ شدت گرفت و حلقه محاصره خرمشهر تنگتر شد، خمپارهها امان شهر را بریده بودند. در خیابان آرش، درگیری شده بود مثل همیشه بهنام محمدی در این درگیری حضور یافت، ولی ناراحتی بچهها دیگر مؤثر نبود، زیرا او کار خودش را میکرد.
اوضاع در کنار مدرسه امیر معزی (شهید آلبو غبیش) خیلی سخت شده بود. در این هنگام بچهها بطور ناگهانی متوجه شدند که بهنام در یک گوشه افتاده است و خون از سر و سینه اش میجوشد.
پیراهن آبی و چهار خونه بهنام غرق در خون شده بود و شیر بچه دلاور خوزستانی چند روز پیش از سقوط خرمشهر در تاریخ ۲۸/مهر/۱۳۵۹ به شهادت رسید. محل دفن وی در تپه شهدای کلگه شهرستان مسجد سلیمان بود. طی یک مراسم باشکوه در سال ۱۳۸۹ مزار مطهر این شهید بزرگ با حضور مسئولان و مدیران استان خوزستان و هزاران نفر از اهالی شریف شهرستان مسجد سلیمان، در ورودی شهر مسجد سلیمان به قطعه شهدای گمنام انتقال یافت.