عدهای بدون توجه به تقدس این ماه مبارک با روزه خواری در ملأ عام خواسته یا ناخواسته حرمت و قداست این حریم معنوی را از بین میبرند که این عمل ریشه درونی دارد.
ماه رمضان عطر خوش بندگی و معنویت را در بین کوچههای، خانهها و فضای عمومی جامعه پر میکند.
یکی از ویژگیهای ماه مبارک رمضان تزکیه نفس و مقابله با هواهای نفسانی است و روزه گرفتن در این ماه و تحمل گرسنگی، تشنگی و مراقب اعمال و رفتار بودن فرصتی برای سربلندی در آزمون الهی است مسلمانان مکلف هستند در ماه مبارک رمضان روزه بگیرند.
همانطور که در دین مبین اسلام، روزهداری در ماه مبارک رمضان برای مسلمانان واجب شده است، در قرآن کریم کسانی که از بیماری رنج میبرند و روزهداری بیماری آنان را تشدید میکند از روزهداری نهی شدهاند و به همین جهت است در باب صوم فقه آمده است که روزه گرفتن برای مریض و کسانی که روزه گرفتن بر ایشان ضرر دارد حرام است و نباید روزه بگیرند.
حرمت روزه خواری در جمع
اما با توجه به حرمت ماه مبارک رمضان این افراد از روزهخواری در ملاءعام نهی شده اند.
پیامبر اکرم (ص) در این باره میفرمایند: «کسی که حسن و کار خیری انجام دهد و آن را از غیر خدا پنهان دارد، عملش ۷۰ برابر میشود نسبت به کسی که عمل حسنهای را آشکار میسازد و کسی که مرتکب گناهی میشود، اگر آن را فاش و آشکار کند، مورد غضب خدا واقع میشود، اما اگر آن را پنهان داشت، آمرزیده میشود.
"روزهخواری و تظاهر به آن، حرمتشکنی احکام الهی است."
اگر کسی بر اثر بیماری توان گرفتن روزه را نداشته باشد عمل حرامی انجام نداده است، اما اگر همین فرد در معبر و در انظار عمومی اقدام به خوردن و آشامیدن کند، عمل او تظاهر به روزهخواری است. روزه خواری نباید به شکل یک رفتار اجتماعی جلوه کند چرا که در این صورت حقوق خیلی از شهروندان (روزه داران) نادیده گرفته شده و قبح روزه خواری در جامعه اسلامی شکسته میشود.
روزهخواری در ملاءعام یک مساله اجتماعی
روزه عبادتی است که در اسلام به آن سفارش ویژهای شده و دارای جنبه اجتماعی و جمعی است؛ بنابراین زمانی که یک عبادت دارای جنبه اجتماعی باشد عواقب و اثرات بسیار بالایی نیز خواهد داشت.
برای مثال ممکن است فردی به صورت شبانه روز به نماز خواندن و عبادت فردی مشغول باشد، اما زمانی که همین عبادت را به صورت جمعی و در مسجد انجام دهد ارزش بسیار بالایی پیدا میکند، زیرا در این صورت افراد دیگر نیز به سمت نیایش و راز و نیاز با خداوند ترغیب میشوند.
زمانی که فردی به صورت مخفیانه مرتکب گناهی میشود این گناه اثرات و مضراتی برای فرد به همراه دارد، اما زمانی که همین گناه در ملاعام انجام شود عقاب آن چندین برابر میشود، زیرا کار زشتی شیوع داده میشود درخصوص روزهداری نیز زمانی که فرد در ماه مبارک رمضان در اجتماع از خورد و خوراک دوری میکند دیگران نیز به روزهداری و یا دوری از روزهخواری ترغیب میشوند.
درصورتی که فردی بدون عذر شرعی و در خفا روزهخواری کند دارای گناه است
اما داشتن عذر موجه در این موارد موجب میشود گناه روزهخواری برای فرد محاسبه نشود، اما روزهخواری در ملاعام حتی درصورتی که فرد عذر شرعی داشته باشد نیز دارای عقاب است چرا که این کار موجب شیوع منکرات در جامعه میشود.
اهمیت مسایل جمعی در اسلامی
قصد روزه خواری در ملاءعام
افراد دو نوع هستند گروهی که تظاهر به روزهخواری میکنند و افرادی که واقعا اقدام به روزهخواری میکنند گروه اول قصد دارند با تظاهر به روزهخواری، آن را در جامعه پخش کنند، اما در عمل اقدام به روزهخواری نمیکنند، اما گروه دوم فراتر رفته و اقدام به روزهخواری میکنند که عمل هر دو گروه این افراد در اسلام نکوهیده است.
بیشتر بخوانید:رمضان فرصتی مغتنم برای معامله ای پر خیر
لزوم جلوگیری از روزه خواری در جمع
برای جلوگیری از روزهخواری در جامعه باید در ابتدا تظاهر به روزهخواری و همچنین عمل به آن را محدود کرد یعنی این دو موضوع توام با یکدیگر باید مورد توجه قرار داشته باشند چرا که تظاهر به روزهخواری نیز به میزان عمل به روزهخواری اهمیت دارد.
صحبت های حجت الاسلام قرائتی و روزه خواری در جمع
منابع:ایمنا، ایسنا