محققان با الگوبرداری از عضلات داخلی بازوی اختاپوس مدل دقیق فیزیولوژیکی برای توسعه ربات های نرم ایجاد کردهاند.
به گفته مهندسان دانشگاه ایلینوی این مدل نه تنها به درک این مشکل بیولوژیکی کمک میکند، بلکه چارچوبی برای طراحی و کنترل رباتهای نرم در آینده ارائه میدهد.
قابلیتهای چشمگیر بازوهای اختاپوس مدتهاست که الهامبخش طراحی و کنترل رباتهای نرم بوده است. چنین رباتهای نرمی دارای قابلیت انجام وظایف پیچیده در محیطهای بدون ساختار و در عین حال کارکرد ایمن در اطراف انسانها هستند و کاربردهای مختلفی از کشاورزی تا جراحی دارند.
هنگ شنگ چانگ (Heng-Sheng Chang)، نویسنده ارشد این مطالعه، توضیح داد که بخشهای نرم بدن مانند بازوهای اختاپوس یک چالش بزرگ برای مدلسازی و کنترل است. او گفت: آنها با سه دستهی عضلات داخلی اصلی یعنی طولی، عرضی و مورب هدایت میشوند که باعث تغییر شکل بازو در چندین حالت میشود. به همین دلیل بازوهای عضلانی نرم بر خلاف همتایان سفت و سخت خود آزادی قابل توجهی بیشتری دارند.
گروههای مهتا و گازولا با رانور ژیلت (Rhanor Gillette)، پروفسور بازنشسته فیزیولوژی مولکولی ایلینوی، همکاری کردند تا فیزیولوژی اختاپوس مشاهده شده را در مدل ریاضی خود برای این مطالعه بگنجانند.
محققان با گیریش کریشنان (Girish Krishnan)، استاد مهندسی سیستمهای صنعتی و سازمانی ایلینوی همکاری میکنند تا ایدههای ریاضی خود را در طراحی و کنترل ربات نرم واقعی بگنجانند. این نه تنها یک روش سیستماتیک برای کنترل رباتهای نرم ایجاد میکند، بلکه درک عمیقتری از سازوکار آنها را نیز فراهم میکند.