انصراف مصر از ناتوی عربی لازم اما ناکافی
انصراف مصر از ورود به آنچه که ناتوی عربی خوانده می شود، هرچند دیرهنگام صورت گرفته اما از اهمیت زیادی برخوردار است و می تواند اهداف توسعه طلبانه را که بناست در پوشش این ائتلاف نوپا دنبال شود، با مشکل و مانع جدید روبرو کند و چه بسا اعلام طرح موسوم به معامله قرن را دوباره به تعویق بیندازد.
از ناتوی عربی می توان به بازوی نظامی و امنیتی طرح موسوم به معامله قرن یاد کرد که قرار است نقشه جدیدی را بر خاورمیانه و شمال افریقا تحمیل کند و چه بسا مرزبندی های جغرافیایی جدیدی را رقم بزند. از این رو انتخاب عنوان ناتو برای یک چنین تشکیلاتی کاملا غلط انداز است و برخلاف ناتو که کشورهای غربی اعم از امریکا و اروپا را در کنار هم قرار می دهد، اما درست برعکس در طرح موسوم ناتوی عربی حتی این دو جناح غربی به نوعی در مقابل هم قرار دارند و برهمین اساس بلافاصله بعد از برگزاری کنفرانس ورشو که گامی در راستای رسمیت بخشیدن به ناتوی عربی بود، کنفرانس شرم الشیخ با مشارکت سران اتحادیه اروپا و اتحادیه عرب برگزار شد که از هر نظر با کنفرانس ورشو متفاوت و نوعی اعلام مواضع در برابر آن بود.
با توجه به اینکه مصر میزبانی نشست شرم الشیخ را برعهده داشت لذا می توان گفت که مصر حتی از چند ماه پیش از برگزاری نشست شرم الشیخ درباره ادامه همراهی با طرح های تجزیه طلبانه و تفرقه افکنانه موسوم به ناتوی عربی و یا معامله قرن دچار تردید شده بود و بر همین اساس می توان انتظار داشت که مصر بعدها حضور خود را در معامله قرن نیز مورد تجدید نظر قرار دهد چرا که این طرح ها مکمل هم به شمار می روند و هریک بخش هایی از یک پازل منطقه ای را تشکیل می دهند که راستگرایان صهیونیستی حاکم بر فلسطین اشغالی و امریکا به رهبری نتانیاهو و ترامپ با فریب تازه به دوران رسیده سعودی و امارات به رهبری محمد بن سلمان و محمد بن زاید در پی تکمیل گام به گام آن هستند.
بر این اساس احتمال اینکه مصر و به طور مشخص دولت السیسی از سوی این ائتلاف آشوب مجازات و تنبیه شود وجود دارد اما به نظر می رسد مصر در این ابراز مخالفت تنها نیست و پیشاپیش حمایت رقبای بین المللی امریکا اعم از اتحادیه اروپا و روسیه و چین را دریافت کرده است و لذا مصر با اتکآء به همین حمایت ها می تواند در تصمیم خود بر انصراف از ناتوی عربی باقی بماند و در عین حال گام بعدی را برای خروج از معامله قرن بردارد که خود مصر از قربانیان این طرح به شمار می رود و بعد از جدایی جزایر مصری صنافیر و تیران و الحاق آن به عربستان اکنون نوبت جدایی بخش های وسیعی از صحرای سینای این کشور به عنوان بدیلی برای تشکیل دولت محدود فلسطینی در غزه است و اگر این جدایی هم صورت گیرد در این صورت هیچ تضمینی برای حفظ تمامیت ارضی این کشور وجود نخواهد داشت کما اینکه سودان نیز در نزدیکی این کشور دو تکه شد و لیبی نیز در آستانه تجزیه به سه بخش قرار دارد و این دقیقا همان چیزی است که معماران اسرائیلی و امریکایی معامله قرن و ناتوی عربی از آن دارند.
از این رو می توان گفت که مصر با خروج از ناتوی عربی در مسیر منافع ملی خود گام برداشته است که با خروج از طرح موسوم به معامله قرن می تواند تکمیل شود و بار دیگر عزت و سربلندی را به این کشور برگرداند که در خلال چند سال گذشته به دلیل همراهی هرچند تاکتیکی با سیاست های عربستان و امارات و راستگرایان اسرائیلی و امریکایی به شدت آسیب دیده است.
-----------------------
احمد کاظم زاده